τεχνη, media, τεχνολογια, κλισέ

January 27, 2005

"Television! Teacher, mother, secret lover." ~Homer Simpson


Ο χρόνος στην τηλεόραση είναι ανύπαρκτος. Οι εικόνες και οι ομιλίες διαδέχονται η μία την άλλη σύμφωνα με το μοντάζ και το σκηνοθέτη, ο θεατής απλά ακολουθεί την ακανονιστη ροή χωρίς να μπορεί να παρέμβει. Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα κινούνται συνεχώς, πώς μπορεί κανείς να τα αγνοήσει;
1) Γράφοντας το πρόγραμμα στο βίντεο γίνεσαι κύριος της εικόνας, επιλέγοντας, σβύνοντας, περνώντας.
2) Ζαπινγκ. Η τηλεόραση μπορεί να ειδωθεί σαν ένα διαδραστικό κάδρο, ένα έργο τέχνης στο χώρο, συμπαγές αλλά και κατακερματισμένο σε δεκάδες ταυτόχρονες μεταδόσεις. Αλλάζοντας τα κανάλια κατά βούληση, ο θεατής φτιάχνει την δική του αφήγηση, μιά ιστορία πολυεπίπεδη και πολυδιάστατη (και χωρίς διαφημήσεις)
Δεν είναι όμως και τόσο απίθανο στην τηλεόραση του κοντινού μέλλοντος (με το διαδραστικό pause των live προγραμμάτων, την θέαση οποιασδήποτε εκπομπης χτεσινής ή προ τριετίας και με την χωρισμένη οθόνη ταυτόχρονης παρακολούθησης) να γίνουμε από κυνηγοί ιδεών αγχωτικά θηράματα. Πετώντας ασυνείδητα από εικόνα σε εικόνα ψάχνοντας κάτι ενδιαφέρον για να συνεχίσουμε την προσωπική μας ταινία, ίσως φυλακιστούμε μέσα στο δικό μας βιντεοπαιχνίδι, βλέπωντας αφηρημένα τα πάντα, δηλαδή τίποτα.
Το κλασικό άγχος του "ίσως παίζει κάτι καλύτερο σε άλλο κανάλι" δεν πρέπει να συγχέεται με τη συνειδητή επιλογή της πολλαπλής οπτικής απόλαυσης.

BONUS Πρόταση για ριάλιτι: Τρεις παίκτες είναι καλωδιωμένοι όλο το 24ωρο σε εγκεφαλικό διερμηνέα που κάνει download τις σκέψεις τους σε πραγματικό χρόνο, προβάλλοντάς τες σε μόνιτορ με τη μορφή κειμένου το οποίο και θα πρέπει ταυτόχρονα να διαβάζουν υπό την απειλή μαχαιριού.